بازار بزرگ | The Grand Bazaar
"داستانهایی از بازارهای قدیمی ایران، از تبریز تا اصفهان... Stories from Iran's ancient bazaars, from Tabriz to Isfahan..."
بازار بزرگ | The Grand Bazaar
زعفرانفروش | The Saffron Seller
در بازار تبریز، معصومه زعفران میفروخت. چهل و هشت ساله، با چشمانی به رنگ زعفران.
In Tabriz Bazaar, Masoumeh sold saffron. Forty-eight years old, with eyes the color of saffron.
"این زعفران اصله؟"
"Is this saffron authentic?"
"مثل دل من."
"Like my heart."
"دل شما هم زعفرانیه؟"
"Is your heart saffron too?"
"نه، اصله."
"No, it's authentic."
مشتری خندید. "پس میخرمش."
The customer laughed. "Then I'll buy it."
"زعفران رو یا دلم رو؟"
"The saffron or my heart?"
خاتمساز اصفهان | The Khatam Artist of Isfahan
شکوه خاتم میساخت. پنجاه ساله، با انگشتانی که هنر میآفرید.
Shokouh made Khatam inlays. Fifty years old, with fingers that created art.
"هر قطعه چند وقت طول میکشه؟"
"How long does each piece take?"
"بستگی داره."
"It depends."
"به چی؟"
"On what?"
"به اینکه برای کی میسازم."
"On who I'm making it for."
"اگه برای من بسازی چی؟"
"What if you make one for me?"
"یه عمر طول میکشه."
"It would take a lifetime."
پارچهفروش یزد | The Fabric Seller of Yazd
فرشته در بازار یزد پارچه میفروخت. چهل و نه ساله، با دستهایی که ابریشم را میشناخت.
Fereshteh sold fabric in Yazd Bazaar. Forty-nine years old, with hands that knew silk.
"این پارچه برای چی خوبه؟"
"What is this fabric good for?"
"برای لباس عروس."
"For a wedding dress."
"ولی من مجردم."
"But I'm single."
"هنوز."
"For now."
مسساز کرمان | The Coppersmith of Kerman
در بازار کرمان، اشرف ظروف مسی میساخت. پنجاه و یک ساله، با بازوانی قوی و قلبی مهربان.
In Kerman Bazaar, Ashraf made copper vessels. Fifty-one years old, with strong arms and a kind heart.
"این سینی رو خودت ساختی؟"
"Did you make this tray yourself?"
"آره. با همین دستا."
"Yes. With these hands."
"دستات قشنگن."
"Your hands are beautiful."
"ظرفهام قشنگترن."
"My vessels are more beautiful."
"نه، دستات."
"No, your hands."
قالیچهباف کاشان | The Rug Weaver of Kashan
مهین قالیچه میبافت. چهل و هفت ساله، با صبری که فقط بافندهها دارن.
Mahin wove rugs. Forty-seven years old, with patience only weavers have.
"چرا قالی میبافی؟"
"Why do you weave rugs?"
"چون زندگی هم مثل قالیه."
"Because life is like a rug too."
"چطور؟"
"How so?"
"گره میزنی، میبُری، دوباره میزنی. آخرش یه چیز قشنگ درمیاد."
"You tie knots, cut, tie again. In the end, something beautiful emerges."
"من میتونم یه گره باشم؟"
"Can I be a knot?"
در بازارهای ایران، هر معاملهای میتونه عشق بشه...
In Iran's bazaars, every transaction can become love...