شعر و شراب | Poetry and Wine
"داستانهایی از میخانههای قدیم و محافل شعرخوانی... Tales from ancient taverns and poetry gatherings..."
شعر و شراب | Poetry and Wine
فال حافظ | The Hafez Oracle
لیلا در آرامگاه حافظ فال میگرفت. چهل و هشت ساله، با صدایی که شعر را زنده میکرد.
Leila read fortunes from Hafez at his tomb. Forty-eight years old, with a voice that brought poetry alive.
"فالم رو بگیر."
"Read my fortune."
کتاب را باز کرد. "ای دل به کوی عشق گذاری نمیکنی..."
She opened the book. "O heart, you do not venture into love's lane..."
مرد لبخند زد. "حافظ هم میدونه."
The man smiled. "Even Hafez knows."
"چی رو؟"
"Knows what?"
"که امشب میخوام عاشق شم."
"That tonight I want to fall in love."
"با کی؟"
"With whom?"
"با کسی که شعر حافظ رو اینجوری میخونه."
"With someone who reads Hafez's poetry this way."
ساقی مولوی | Rumi's Cupbearer
در قونیه، مریم رقص سماع یاد میداد. پنجاه ساله، با حرکاتی که روح را پرواز میداد.
In Konya, Maryam taught Sama dance. Fifty years old, with movements that made souls fly.
"چطور اینجوری میچرخی؟"
"How do you spin like that?"
"عشق میچرخونه، نه من."
"Love spins me, not I."
شاگرد جدید دستش را گرفت. "بهم یاد بده."
The new student took her hand. "Teach me."
"اول باید عاشق بشی."
"First you must fall in love."
"شدم."
"I have."
خیام و خیمه | Khayyam's Tent
زینب در نیشابور، کنار آرامگاه خیام، سفرهخانه داشت. چهل و نه ساله، با لبهایی به رنگ شراب.
Zeinab had a restaurant near Khayyam's tomb in Neyshabur. Forty-nine years old, with lips the color of wine.
"خیام میگفت یک دو سه چار گفتیم و رفتیم."
"Khayyam said we counted one two three four and left."
"ولی تو موندی."
"But you stayed."
"چون تو اینجایی."
"Because you are here."
"من همیشه اینجام."
"I am always here."
"پس من هم میمونم."
"Then I will stay too."
سعدی و گلستان | Saadi's Rose Garden
پروانه در گلستان سعدی راهنما بود. چهل و هفت ساله، با زبانی که کلماتش گل میداد.
Parvaneh was a guide at Saadi's Golestan. Forty-seven years old, with a tongue whose words bloomed.
"سعدی میگه بنی آدم اعضای یکدیگرند."
"Saadi says humans are limbs of one body."
"ما هم؟"
"Us too?"
"ما بیشتر."
"We more so."
"چطور بیشتر؟"
"How more so?"
"چون وقتی تو نیستی، تموم تنم درد میکنه."
"Because when you're not here, my whole body aches."
فردوسی و شاهنامه | Ferdowsi's Epic
آذر در توس، موزه فردوسی کار میکرد. پنجاه ساله، با غروری که یادآور زنان شاهنامه بود.
Azar worked at Ferdowsi's museum in Tus. Fifty years old, with a pride reminiscent of Shahnameh's women.
"فردوسی سی سال طول کشید شاهنامه رو بنویسه."
"It took Ferdowsi thirty years to write the Shahnameh."
"چرا اینقدر طول کشید؟"
"Why did it take so long?"
"چون عشق به وطن آسون نیست."
"Because loving one's homeland isn't easy."
"عشق به آدم چی؟"
"What about loving a person?"
"اون سختتره. ولی ارزشش رو داره."
"That's harder. But it's worth it."
شعرای ایران میدونستن که عشق، همون شعره...
Persian poets knew that love is poetry itself...